Jahon otin Uvaysiy (1779–1845)

Bir pari paykar sumanbar yora oshiq bo`lmisham, 
La'li dilkash, so`zi xush dildora oshiq bo`lmisham.

Maddi ohim ko`kdadur, sorug` yuzumda ashki ol,
Ul qaddi ra'no, yuzi gulnora oshiq bo`lmisham.

Ul na gumbazdur: eshigi, tuynugidin yo’q nishon, 
Necha gulgunpo’sh qizlar manzil aylabdur makon. 
Sindurub gumbazni, qizlar holidin olsam xabar, 
Yuzlarida parda tortig’liq, turarlar bag’ri qon.

Ki bulbul nola, afg’on aylamakni mendin o’rgandi, 
Vujudin sham’I so’zon aylamakni mendin o’rgandi.

Borib sahroga, qon bag’rimdin izhor ayladim bir kun, 
Falak bag’rin qizil qon aylamakni mendin o’rgandi.

Bo’lmasaydi to parishonlig’da zebo kokuling, 
Qilmag’aydim shona chog’ida tamosho kokuling.

O’rmasam erdim olib ilgimga ul mashshotni, 
Qilmag’ay erdi meni olamga rasvo kokuling.

Ey gul, jigarim qoni uzoringg’a munosib, 
Yuz porali ko’ksum dag’I xoringg’a munosib.

Sarf aylama har bexabara la’li qadising, 
To qahru g’azab meni zoringg’a munosib.

Chiqib ishq o’ti ko’ksim chokidin, boshimdin oshibdur, 
Quruq shoxeki, go’yo o’z ichidin o’t tutoshibdur.

Ko’zing jon labga yetkurdi, labing jon qo’shti jonimg’a, 
Bu ikki do’stlar ul joni mahzunim taloshibdur.

Kelibman dargahingga, shohi xo’bonim, qabul etkil, 
Bag’ir qonim bila bul chashmi giryonim qabul etkil.

Umid aylab talab olmoqqa kirdim rohi pokingga, 
Yo’lingda aylagan faryodu afg’onim qabul etkil.

Bugun, ey do’stlar, farzandi jononimni sog’indim, 
Gado bo’lsam, ne ayb, ul shohi davronimni sog’indim.

Musofirman, g’aribman, bekasu ham benavodurman, 
Vujudim darda to’ldi, emdi darmonimni sog’indim.

Zamona kulfatidin bu ko’ngul dog’ o’ldi, dog’ o’ldi, 
Bu charxi bemuruvvatdin ko’ngul dog’ o’ldi, dog’ o’ldi.

Jarohat bo’ldi bag’rim tig’I bedodi raqiblardin, 
Bu ko’tohfahm mardumdin ko’ngul dog’ o’ldi, dog’ o’ldi.